|
‘Zoete herinneringen’ – zo heet het allerlaatste, zeer gevarieerde programma van het Hexagon Ensemble: vijf blazers en één pianist. Na zesendertig jaar meesterlijk samenspel stopt het ensemble. De SCAU (Stichting Culturele Activiteiten Uithoorn) had dit geweldige ensemble, dat al eerder regelmatig te gast was, uitgenodigd om het nieuwe culturele seizoen zondagmiddag in de Schutse te openen. Zoals in de aankondigingen werd beloofd, werd het inderdaad een vlammend concert.
Schot in de roos.
Alle sterke kanten van het ensemble kwamen aan bod komen: samenspel, klankschoonheid, originaliteit en hartstochtelijke toewijding aan de ideeën van de componist. En wat speelden ze goed: Frank Peters aan de concertvleugel, Wout van den Berg, fluit, Arno van Houtert, klarinet, Marieke Stordiau, fagot, Ron Schaaper, hoorn en Bram Kreeftmeijer, hobo.
De gekozen meesterwerken waren een schot in de roos. Eerst klonk het Kwintet KV 452 van Mozart. De componist hield van houtblazers. Zijn geliefde kwintet biedt de blazers en de pianist de mogelijkheid om zowel individueel te gloriëren als volmaakt gebalanceerd samenspel te laten horen. Als één ademend geheel met een perfecte balans tussen de stemmen werd dit kwintet uitgevoerd. Vervolgens werd in de tijd een compositorisch forse hinkstapsprong gemaakt naar het Sextet opus 100 van Poulenc. De Parijzenaar was weliswaar gek op de muziek van zijn grote Weense voorganger Mozart, zoals pianist Frank Peters in zijn informatieve inleiding vertelde. Maar de uitbundige, springerige, in het langzame deel ook melancholische andere uiterste met de mooie hobosolo: dat waren toch echt kenmerken van de unieke Poulenc-stijl.
Knappe bewerkingen
Na de pauze werd het publiek in de volle zaal meteen meegenomen in de muzikaal enthousiast overgebrachte juichsfeer van het Allegro con brio van het Kwintet in Bes van Rimsky Korsakov. Origineel was de keus van de twee volgende stukken. Dat waren knappe bewerkingen van oorspronkelijk voor andere bezettingen gecomponeerde werken. Kees Olthuis, in vroeger tijden vooraanstaand fagottist in het Concertgebouworkest, was ook een componist die uiteraard bijzondere affiniteit had met zijn medeblazers. En hen wilde helpen aan nieuw repertoire door werken voor groot orkest speelbaar te maken voor blazersensembles. Dat dit prima is gelukt, bleek uit de uitvoering van de volgende stukken. Indrukwekkend, die drie delen uit de opera “De Lady Macbeth uit het district Mtensk” van Shostakowitsj”. En een feest der herkenning, de delen uit de “Schilderijen van een tentoonstelling” van Moessorski, met als slot de majestueus klinkende “Poort van Kiev”. De “Romance” uit filmmuziek van Sviridov was een oorstrelende toegift.
Acteur Marc Hensema brengt op zondag 18 oktober bij de SCAU zijn soloprogramma “Eldorado”.
|
